Het hele verhaal van het tknagerke, begon in het eerste middelbaar op mijn dertiende, we hadden altijd al huisdieren gehad zoals katten, konijnen, vogels, etc...
Een goede vriendin vroeg me of ik mee een caviaatje ging halen in de kinderboerderij, daar had ze een mannetje gekozen met leuke vlekken. Tot overmaat van ramp stierf dit arme diertje op het einde van de zomer aan oververhitting. Dus ging zij een nieuw diertje halen, een driekleur met een zwart masker met de naam Boefy. in de zomer ging ze op vakantie met haar ouders en kwam de mooie Boefy bij ons op logé. Ze is dan ook altijd gebleven, want ze mocht haar cavia van haar ouders nadien niet meer komen halen.

Je kent kinderen en kinderen houden van babydiertjes, dus vroeg ik aan mijn moeder of ik Boefy mocht laten dekken door een mooie kerel van de kinderboerderij. Zo gezegd, zo gedaan. Boefy kreeg een heel nest mooie baby's. Ook hebben we toen een kleine dierenclub met clubblad gehad de B.F.K genaamd.

Wat later leerde ik Dirk kennen en kreeg ik van hem een koppeltje dwerghamsters: russen met de namen Mr en Mvr Tipsy.

Mijn moeder organizeerde een communiefeest voor mijn broer en liet de hele dag de garage openstaan, ook de achterdeur. Met alle gevolgen van dien, een dodelijke tocht moesten mijn caviaatjes doorstaan en Boefy kreeg bronchitis.

Ik vond dat er te weinig rekening werd gehouden met mijn dieren en noodgedwongen verhuisden mijn cavias naar een kleine stal bij Dirks grootmoeder. Deze was in erge staat: er waren scheuren in de muur en het zag er niet zo gezellig uit. De hele zomer heb ik gewerkt en gebabysit om materiaal te kunnen aanschaffen en de keet een beetje proper te maken en te schilderen. Naderhand herkende je de stal zelfs niet meer, het leek meer op een pension.

Boefy zelf verhuisde naar Dirks ouders en stond daar in een kooitje. Elke dag, wanneer ik van school kwam, ging ik bij haar langs. Haar bronchitis was uiteindelijk chronisch geworden, omwille van het feit dat geen enkele dierenarts haar het juiste medicijn gaf. Toch heb ik toen nog veel plezier aan haar gehad. Ze liep elke avond los en sliep op mijn schoot voor de T.V. Ze was ongeloofelijk slim en echt erg grappig.

De passie voor dieren groeide erg uit.
Onze dieren stonden goed in de stal en er kwamen er steeds meer bij. We gingen in elke dierenwinkel op zoek en probeerden zoveel mogelijk informatie in te winnen over de verschillende diersoorten. We werden lid van R.A.T. en de C.C.B en kwamen zo in het showmilieu terecht.

Ook kwamen er ratten bij; de siamezen en de créme, die toen nog zo zeldzaam waren. Langst de Koopjeskrant leerden we een fokker kennen, die ons op alle vlakken heeft vooruitgeholpen.

Rond die tijd stierf ook Boefy, door een ongelukkig ongeval, ze werd de bron van onze passie.

Uiteindelijk kwamen we in contact met een nieuwe Tom en Co in Brasschaat, waar we de verzorging en het leveren van dieren toebedeeld kregen. Daar ondervonden we de nood aan gespecializeerde opvang voor knagers in de vakantieperiodes. We starten met een actie om kooien te pakken te krijgen en hebben nooit zoveel gerecykleerd gehad als toen. We maakten met de computer folders en zochten een sponser, zo ontstond 'Hippodrommeke'. We hadden veel succes en veel klanten die erg tevreden waren over de opvang van hun geliefde knagers en over de betaling hoefden ze echt niet te klagen want dertig tot vijftig frank per dag was niets.

Het laatste jaar secundair moest ik voor mijn eindwerk een thema kiezen. Ik koos pensions en knaagdieren. Zo begeleidde mijn kunstleraar me bij het commerciële en alle reclamevormgeving om een goede zaak op te bouwen. Hippodrommeke werd 't KNAGERKE met een heus logo en briefpapier.

Dirk en ik gingen samenwonen en we moesten de stal afgeven, omdat Dirks moeder haar auto er in moest. Dus verhuisde onze kwekerij naar ons nieuw  adres. Daar kweekten we in kleinere mate en gingen alle beurzen en shows af. We leerden ook Anne kennen die een dierenwinkel opstartte in Brasschaat, waar we goede contacten mee opbouwden. Ze zette me ook aan om Sphynxkatten te beginnen fokken. We hebben heel wat tijd in die zaak gestoken.

We starten ook mee RODENT op, zodat er eindelijk een heuse knaagdierclub in België zou zijn.
Die tijd hebben we veel geshowd en ook wel best wat gewonnen.

Maar dat verhaal bleef niet duren, onze huisbaas had andere plannen en ook al had hij de toestemming gegeven om huisdieren te houden. Hij wilde ons buiten want hij ging de boel verkopen.

Zo hebben we ons gesetteld in een eigen huis in Ekeren. Geen einde van het verhaal enkel nog maar een begin. De passie voor dieren is uitgegroeid tot gigantische mogelijkheden en oneindige prospectussen. De cavias doen niet meer mee en enkele andere diersoorten ook niet meer.
Mijn instelling is, een goede fokker moet keuzes maken. Je kan niet alle diersoorten en alle kleuren fokken. Dirks intresse gaat uit naar de hamster in het algemeen, en ik hou het bij muizen en ratten, zodat ik nog tijd overhou voor mijn katten, want in 't KNAGERKE is elk dier een huisgenoot.

Zoveel jaren later mei 2007:

We wonen nog steeds ten huize Karel Seclefstraat, dieren zijn altijd mijn passie gebleven en het is ook zo dat elk dier een huisgenoot blijft in ons huis. We hebben in tussentijd toch terug cavia's gehad voor onze dochters en nu zijn we weer begonnen met dwerghamsters. Waarom deze passie blijft voortduren? Het gaat over het gevoel van rust en stilte die je krijgt als je omgaat met de natuur in je handen. Het gaat om de reuk van hooi en houtkrullen waar je dieren op lopen. In het diepere gevoel gaat het om de combinatie van kleuren en de onverwachte resultaten, het zoeken naar nieuwe schoonheid en het vormen van het unicum. En al deze waardes van leifde kan en mag ik op deze manier meedragen aan mijn eigen kinderen zodat ook zei een beetje meer liefde kunnen vinden in iets wat ons al eeuwen heeft omringt. In het huis waar we wonen, zijn onze dieren omringt met het gezelschap van dagdagelijkse bezoekers die mijn praktijk bezoeken voor hun gezondheid. Sommige vinden het vervelend dat we dieren houden, anderen zijn erdoor vertederd. Ik blijf bij mijn stelling dat een huisgenoot veel vreugde, en rust brengt in ons zijn.

Iris
 
 

HOME